اِی کِه دَر قامَتِ خود حُسنِ تَمامی داری
با نِگاهی غَمِ صَد سالِه دَوا می‌داری؟

مَن فِتادَم چو یکی قَند، به فِنجان غَمَت،
بُوَد آیا که لَبَت، بَر لَبِ مَن بگذاری؟
مَن فِتادَم چو یِکی قَند، به فِنجانِ غَمَت،
بُوَد آیا که لَبَت، بَر لَبِ مَن بگذاری؟

شُعله رَقصَنده دَر آغوش کِشَد پَروانه،
غَرقِ تَلخی شُدِه ام، چُون تو رَوا می‌داری.
کُشتهٔ بَحرِ سیاهَم، تو مَرا دور مَکُن؛
جان دَهَد سُرخیِ بَحری، که تو دَر دِل داری.

مَن تُهی می‌شِنَوَم باز به آوازِ بُلَند، طَمَعی بیش زِ حَدَّت، تو زِ جان می‌داری.
غَرقِ تَلخی شُده‌ام، چُون تو رَوا می‌داری
بُوَد آیا که لَبَت، بَر لَبِ مَن بگذاری؟

اِی مَگَس، حَضرَتِ سیمُرغ، نَه جُولانگَه توست؛ عَرضِ خود می‌بَری و زَحمَتِ ما می‌داری

مَن فِتادَم چُو یِکی قَند، به فِنجانِ غَمَت،
بُوَد آیا که لَبَت، بَر لَبِ مَن بگذاری؟
غَرقِ تَلخی شُده‌ام، چُون تو رَوا می‌داری
بُوَد آیا که لَبَت، بَر لَبِ مَن بگذاری؟