قصّه‌ی ادامه‌دارت شُده آبروی عشق
تو يه آينه‌ای كه واقع شُده روبه‌ روی عشق

مردم هزار و چند ساله از تو می‌خونن
اهل حقيقت ، ارزش اسمت رو می‌دونن
از کودکی عاشق شدم تو خیمه‌های تو
توی دلم یک عمره پيچيده هوای تو

بچّگی ، محرّما توی کوچه
خيمه می زديم به افتخارِ عشق
شب می‌رفتیم توی هیئت با پدر
تا بشيم دوباره بی قرارِ عشق

((این نوای یا «حسين‌جان»
َمشقِ هر روز و شبم شُد
عشق‌ و از تو ياد گرفتم
ِمهرِ تو تاب و تبم شُد))2


«يا حسين» شعار آزادگيه
رمزی كه توُ عاشقی برنده شُد
دشمنت تا دنيا دنياس روُ سياه
خون تو تا به ابد تپنده شُد

عاشقی کردی و رفتی
كه بمونی تا همیشه
کسی هرگز توی دنیا
مِثِ تو عزیز نمی‌شه

غم تو كهنه نمی شه
بلکه روشنای فرداس
آی جوونمردی كه اسمت
سندِ عزّتِ مرداس

((این نوای یا «حسين‌جان»
َمشقِ هر روز و شبم شُد
عشق‌ و از تو ياد گرفتم
ِمهرِ تو تاب و تبم شُد2))