دم دمای یه سحر
که تو از راه رسیدی
مثه یک کوه بلور
به سیاهی تابیدی...
به خیالم خورشیده
که همیشه میزنه
به خیالم که یه صبح
سر عادت با منه......
اما انگار غریبه ست
یه غریبه آشنا
یه فرشته خدا
اومده خونه ی ما...
از خواب کهنگی آم
بیدار شدم
جدا از روزای پر تکرار شدم
تو منو خوندی به شهر آیینه
دل به دریا زده بی دیار شدم....
یه طرف تو جاده گل بود و سرود
یه طرف بوسه و آغوش و سکوت(دریای چشمای تو بود)
تا یه چشم به هم زدم رنگا پرید
تو غبار خوب نمی شد چهرتو دید....
هرچی فریاد می زدم کجا میری
با نگات می گفتی عشق اینجوریه
قصه دیدن و وصل و شعفه
قصه رفتن و رنج دوریه....
اما انگار غریبه ست...،......


حالا خیلی ساله که اون رفته
اما من تو جاده چشم به راهشم
یا دوباره میاد از راهی که رفت
یا که من هم خونه خدا میشم