سال‌ها پیش ازین به من گفتی 


که «مرا هیچ دوست می‌داری؟»


گونه‌ام گرم شد ز سرخیِ شرم


شاد و سرمست گفتمت «آری!»


باز دیروز جهد می‌کردی


که ز عهد قدیم یاد آرم.


سرد و بی‌اعتنا تو را گفتم


که «دگر دوستت نمی‌دارم!»


ذره‌های تنم فغان کردند


که، خدا را! دروغ می‌گوید


جز تو نامی ز کس نمی‌آرد


جز تو کامی ز کس نمی‌جوید.


تا گلویم رسید فریادی


کاین سخن در شمار باور نیست


جز تو، دانند عالمی که مرا


در دل و جان هوای دیگر نیست.


لیک خاموش ماندم و آرام:


ناله‌ها را شکسته در دل تنگ.


تا تپش‌های دل نهان ماند،


سینهٔ خسته را فشرده به چنگ.


در نگاهم شکفته بود این راز


که «دلم کی ز مهر خالی بود؟»


لیک تا پوشم از تو، دیدهٔ من


بر گلِ رنگ رنگِ قالی بود.


«دوستت دارم و نمی‌گویم


تا غرورم کشد به بیماری!


زانکه می‌دانم این حقیقت را


که دگر دوستم… نمی‌داری…»


یکی از غزل های سیمین بهبهانی