من باهات قهرم

من باهات قهرم، ولی دلم هنوز پیشته
هر خیابون این شهر، ردِ قدمای تو روش نوشته
گفتی می‌مونی، ولی رفتی بی‌خبر
الان من موندم و یه شب، یه بغض و یه پنجره

هرچی ساختم، یه شبه خراب شد
آخر قصه‌مون چقدر بی‌جواب شد
خنده‌هام مردن توی قاب عکسام
تو نباشی حتی بارونم عذاب شد


من باهات قهرم، ولی هنوز دوست دارم
خاطرات باهامه هرجا که پا میزارم

بگو کی مثل من پات مونده تا آخرش
تو رفتی من هنوز اما چشم انتظارم

من باهات قهرم، نه از روی غرور
فقط دلم شکست، زیر این همه سکوت

دیگه دیره الان واسه برگشتنت
مونده رو لباسم هنوز عطر تنت


ساعتا وایسادن رو لحظه‌ی رفتنت
هنوز می‌پیچه تو گوشم آخرین حرفت
گفتی «تمومه»، من فقط سکوت کردم
چون عاشق بودم، حتی وقتی زخمی شدم


من باهات قهرم...
ولی دلم هنوز، اسیر خاطره‌هاته...