تو با چای در میره خستگیت
من به زور این مورفینا
چن قدمی راه میرم
خودمو قوی نشون میدم ها
ولی راسیتش توی دلم ترسیدم
حالمو نپرس دکتری مگه؟
میخوام تتوش کنم درداتو
جایی نگو ک×خلی مگه؟
رو شمع آرزوت فوت نکنیا
که آخرش حاجی بد داستان میشه
عیب که نی
دل آدم بعضی وقتا میگیره
اصا یه مدت نباش
ببین کیه پیگیرت
بدشکست دل ما که چل تیکست
نه دل بده نه دل ببند
ته دوتاش دل پیچست
مثه موسرم
یه رو دور و ور ماهم آدم زیاد بود
ولی الان ا تنهایی سر میره حوصلم
الانمو نبین پر از غم و اندوه
یه روزی.....
قشنگترین قلب دنیا مال من بود
من زدم یادم بره حال بدم
من زدم تنها نشم توی سرم
من زدم دیوونه شم تموم نشم
من زدم راضی بشم
چشمام دیگه آبی نشن
حال این دیوونه رو
کی جز خودم می‌فهمه
آدمای شهر من
قلباشون بی رحمه
لای این تنهاییا
تنها شدم باز بی سپر
ناله های الکی گریه های بی ثمر
یکی دوتا نبود غم من
کسی نبود
جز این سیگارای دم دست
بی رنگ
سیاه سفید مثه دهه شصت
کر و لال چش وا تو خودش حبس
من هرشب
به خودم میدم قول فردارو
دارم خوب درمیارم حاجی ادا مردارو
روح روی ویلچرم و قلب یخ زدم
شاید باورت نشه
من زودتر از ننه بابام موهامو رنگ زدم
جز من انگار حال همه خوبه
دست خودم نیست
هنو گم میشم تو راه خونه
گریه نمی کنم ابدا
ولی خب
جاش تلو تلو میخورم لب جدولا
حال دل ما همیشه ابری بود
بی رمق نه حوصله خونه دارم
نه بیرون
سرم و درد میاره فکرای تو سرم
همین روزاست...
ا این پنجرهه بپرم
من زدم یادم بره حال بدم
من زدم تنها نشم توی سرم
من زدم دیوونه شم تموم نشم
من زدم راضی بشم
چشمام دیگه آبی نشن
حال این دیوونه رو
کی جز خودم می‌فهمه
آدمای شهر من
قلباشون بی رحمه
لای این تنهاییا
تنها شدم باز بی سپر
ناله های الکی گریه های بی ثمر
من زدم یادم بره حال بدم
من زدم تنها نشم توی سرم
من زدم دیوونه شم تموم نشم
من زدم راضی بشم
چشمام دیگه آبی نشن