یه وقتایی خسته میشی
از روزگار بی‌ثمر
یه روزایی دلت می‌خواد
پر بزنی بری سفر

گاهی هم صدات پر از درد و دله
گاهی هم چشات پر از اشک و گله

می‌خواد این چشم بباره از دل و جون
بزنه تا به ابد سر به جنون

کاش بشه قصه باشه
این سال سرد بی‌بهار
کاش بشه داد بزنم صدا کنم
آهای روزگار

من خسته‌ام بیهوده راهی آمدم
باورت اگر بشه منم یه ذره آدمم

حالا هم اینو میگم
که حرف من خلاصه شه
قصه دل واسه عاشق
یه مسیر تازه شه

اومدی و شعر من
با نفس تو ساز شد
تو قدمگاه چشات
قصه من آغاز شد