من ، مث اون پرنده ی اسیر زندون
مث دلتنگی گل برای بارون
منو می کشه یه روز خاطره هامون
تو ، نمی ترسی عاشقت بی تو بمیره
مث برگی که تو دست باد اسیره
این شبا روحمو آخرش میگیره
حالمو هیچکی مث شب نمیدونه
بی تو هی شکنجه میشم توی خونه
کاش بشه اسممو باز بشنوم از روی لبات
منو از خودم بگیره اون دو تا چشم سیات
کاش دوباره رنگ دریا رو ببینم پیش تو
میدونی هیچکی برای قلب من نمیشه تو
قلب من پر میزنه برای بارون پیشت
یاد خندت که می افتم دله داغون میشه
لابلای خاطراتت خودمو گم می کنم
با یه عکس از تو بی اختیار تبسم می کنم
حالمو هیچکی مث شب نمی دونه
بی تو هی شکنجه میشم توی خونه
کاش بشه اسممو باز بشنوم از روی لبات
منو از خودم بگیره اون دو تا چشم سیات
کاش دوباره رنگ دریا رو ببینم پیش تو
میدونی هیچکی برای قلب من نمیشه تو