نمون اینجا تُ که آینده داری
تُ که حال و هوای خنده داری
همون بهتر که از من دور باشی
نمون، حتی اگه مجبور باشی

من از این زندگی چیزی نمی‌خوام
به تُ دنیا بدهکاره هنوزم
تموم عمر تاوان دادم اما
ازم دنیا طلب داره هنوزم

منو بیرون بکش از غربتی که
خودت سهم من بیچاره کردی
من زودباورو با وعده‌ی عشق
با دستای خودت آواره کردی



پریشون شده افکارم
دنیا طبق روالم نیست
به جز گیر و گرفتاری
دیگه هیچی تو فالم نیست

یه لبخند روی لبهام
واسه تسکین این دردا
امید آخرم اینه
شاید روشن بشه فردا

منو بیرون بکش از غربتی که
خودت سهم من بیچاره کردی
من زودباورو با وعده‌ی عشق
با دستای خودت آواره کردی