کاشکی یه شب بارون بگیره
‎تو پشتِ شیشه جا بمونی
‎از همه قرارات دور بمونی

‎کاشکی یه شب موقعِ خواب
‎اسمم بیاد رو لبت باز
‎همون اسمی که هر دفعه
‎می‌گفتیش با ناز

‎کاشکی هنوز اون کافه‌ی سرد
‎بویِ قرارِ ما رو بده
‎اون گوشه، کنارِ دیوار
‎بویِ خاطِره‌هامونو بده

‎کاشکی تو هم مثلِ خودم
‎با هر آهنگ بریزی
‎دود بشی تویِ شب و
‎دورِ خودت بپیچی

‎کاشکی یه بار این شهرِ شلوغ
‎مارو به هم نزدیک کنه
‎تو خسته شی از هر کسی
‎دلت هوایِ من کُنه

‎کاشکی هنوز وقتی کسی
‎اسمم و آروم میاره
‎تهِ دلت بِلَرزِه
‎قلبت یهو کم بیاره

‎کاشکی بدونی این دلِ من
‎از رفتنت پیر شده آروم
‎مثلِ چراغِ آخرِ کوچه
‎کم‌ سو ...شده

‎کاشکی یه شب زنگ بزنی
‎وقتی همه خوابیدن
‎بگی هنوز بعدِ این همه
‎دلت برام تنگ شده

‎کاشکی

‎تو رفتی و بعدِ رفتنت
‎این خونه ساکت‌تر شده
‎حتی صدایِ ساعَت
‎انگار ازم دلخور شده

‎کاشکی هنوز اون پیرهنت
‎بویِ تنِ منو بده
‎ هر بار بپوشیش یه بُغض
‎آروم گلوتو بگیره

‎من بعدِ تو هر شب شدم
‎یه کافه با نورِ کم‌رنگ
‎پُر دود و پُر موزیکِ تلخ
‎پُر از آدمایِ داغون

‎کاشکی یکی از این شبا
‎دستات از یادم بره
‎من هرکیو بغل کردم
‎فکرت از بین نمیره

‎کاشکی یه شب از خستگی
‎دلت بگیره از همه
‎برگردی و آروم بگی
‎هیچکی شبیهِ تو نشد..... نه

‎کاشکی یه شب این فاصله
‎از بینِ ما رد بشه باز
‎تو زنگ بزنی، منم فقط
‎ساکت بمونم… آخرش بهت بگم عاشقتم باز

‎کاشکی یه شب زنگ بزنی
‎وقتی همه خوابیدن
‎بگی هنوز بعدِ این همه
دلت برام تنگ شده