رفتم سر کار با یه حال دپ
صاحب کارم گفت روز نحسیه
برو نون بخر بنزین بزن که
تهران تو یه قدمیه قحطیه

باید جمع کنیم بریم اوضا بده
میگن دوتا خیابون بالاترو زده
گفتم از یک تا ده چقد اضاع وخیمه
گفت از یک تا ده چیه روی صده

خب اون سیاستو میشناخت نبود مث من
همیشه هم میگفت هیچ جا حرف سیاسی نزن
اومد تو گوشی نشونم بده یه چندتا ویدیو
خوررد تو ساختمون روبرو یه پهباد نقطه زن

صدای جیغ زن اومد بلندتر از صدای موشک
زجه می زد واسه پسر دوساله اش هوشنگ
بچم زیر آواره به دادم برسین
همونجا شوهرشم رسید با یه بسته پوشک

هیییی چه دنیای کثیف و پستی
خدا چرا ساکت یه گوشه نشستی؟
چرا کاری نمی کنی حالمون بده؟
یه نشونه ای بده اصن ببداری؟هستی؟

[هیییییییییییییی تهران من…..خیلی وقته غم داشتی
هیییییییییییی تهران من……فقط جنگو کم داشتی]

رفتم خونه جمع کنم چمدونو
چشمم افتاد به عکس روبرومو
مادربزرگ بود تو چمدون جا نمیشه که
توی بیمارستان میجنگه اون با یه تومور

موشک نخورد بهم ولی سقف خراب شد رو سرم
مادربزرگو نمیشه همرام ببرم
برگشتم اگه تهرانی نبود چی
خاطراتو چجوری از کف شهر بکنم

نمی تونم برم از اینجا
حتی اگه فردارو نبینم
ترجیح می دم یه دقیقه بیشتر
کنار مامان بابا رفیقام بشینم

خوشی نیومده به جوونیمون
روی پیشونیمون اینجوری تقدیر نوشت
شب خیره به آسمون
مرور آرزوهایی که بوی باروت گرفت

[هیییییییییییییی تهران من…..خیلی وقته غم داشتی
هیییییییییییی تهران من……فقط جنگو کم داشتی]