من از حجم سکوت تو
تموم قصه رو خوندم

تو فکر رفتنی و من
تو فکر رفتنت موندم

نمی خندی مثل سابق
نگاهت غرق تشویشه

پر از طعنه است رفتارات
از این بدتر مگه میشه


غریبه است اون نگاه تو
واسه من که خدات بودم

نمی خندی نمی دونی
اسیر خنده هات بودم

چرا سردی با این عاشق
عذابم میده این حست

شبا درگیر کابوسم
روزا غرقم توی فکرت

کنارم هستی و انگار
حواست پیش قلبم نیست

واسه من که تویی دنیام
نگاه سرد تو کم نیست

نباشی توی این خونه
واسه من زندگی پوچه

با اشکام شهر و می شورم
تا برگردی به این کوچه

غریبه است اون نگاه تو
واسه من که خدات بودم

نمی خندی نمی دونی
اسیر خنده هات بودم

چرا سردی با این عاشق
عذابم میده این حست

شبا درگیر کابوسم
روزا غرقم توی فکرت.