رپ شد آغاز با موضوع جنگ
سیمرغ میکنه شروع این سبکو بی گنگ
وسط تابستون خورشید خون گریه کرد
حرارتش صورتو میسوزوند ، اشک خشک میکرد
داشتم میکردم خاطراتمو دوره
مغزم الان از آت و آشغال پره
میکنم خاطراتمو ترتمیز
رفیق الان ساعت دو ظهره

بیا بشین تا برات بگم از این کتاب خاکی
البته اگه ورقی ازش مونده باشه باقی
بیا بگم از اون قهرمانای میهن
که جونشونو دادن در راه وطن
همونایی که امیدوارانه گذشتن
از خانواده بستن و رفتن
نگه دارن این خاک و بی تن
نمیدونستن یه روز جاودان میشن

یکی بود
زمانی که نصف زمین در تصرف ایرانشهر بود
کسی نبود
زمانی که گفتار ، کردار ،پندار نیک شعار ایرانیان بود
سربازانی دلاور بودن ، از جنس فولاد با کلاهخود
نیزه به دست میکردن خاک ظالمینو خون آلود
لشکری که تو خاک مغزشون جز دانه مهربانی چیزی نبود
جان فدایانی که میرفتن با گونه هایی مثل یه رود
اون سرباز و مردان نبرد که توی وجودشون ترسی نبود
گذشته از مرز نمیزاشتن واسه هیچ ظلم و ظالمی تار و پود
و اون مالک ایران بزرگ « کوروش » کسی نبود در بزرگی او
رود ها کوه ها ، شب ها و روزها ، قلب ها و روح هارو داشت توی مشت
پیشروی کرد داد گسترش
یک به یک مرزارو گذاشت پشت سرش
صلح ، آرامش ، بدون خطر ، خالق منشور حقوق بشر

کورس
ایران ، مهد شیران ، ایرانم
ای نامت جاویدان ، ایرانم

🎶🎵🎶🎵🎶🎵
کتاب زندگی بسته شد با دست پدر
یه اشک یه آه یه مرگ بی خبر
میگن این داستانا تموم شد ، ولی نه
اینا هنوز زندن تو قلب ما عمیق تر از قبل

میخونم از قهرمانایی که شدن جاودان
واسه خاکشون جنگیدن بی نیاز از نام و نشان
از سهراب تا رستم ، از آرش تا زال
اسمشون حک شده روی قلب ، اینه این فال

کوروشی که داد منشور صلح به جهان
داریوشی که ساخت جاده ها در دل زمان
پادشاهایی که پل زدن از خزر تا خلیج
ظلم و کوبیدن با مِهر نه فقط با سیلی و تیغ
شاه بزرگ اشکانی ، مهراد ساخت قلمرویی با اقتدار و اتحاد
شاپور اول دراورد رم و به زانو
شاپور دوم بست تازی و از کتف تا زانو

شاه عباس کبیر با تدبیر نه به زور
روند پرتغال سوزوند عثمانی ساخت غرور
کاروان از شرق تا غرب زیر پرچم ایران
زد خنجر به دل تاریکی ، ساخت نور از طوفان

نادر ، اون شیر خراسانی بی قرار
رفت تا دل هند ، با شمشیری مثل شرار
سکه زد به نام ایران ز بیداری خاک
تا بدونن کیه پادشاه این ملت پاک
زال با موی سپید یه پیر همیشه جوان
آرش با یه تیر یه وجبو کرد یه جهان

رستم با تهمتنیش کوه و میکرد استخوان
سیاوش با قلب پاک رد شد از آتش زمان
اگه فردوسی نبود واژه ها خاک میشد
یعقوب اگه برنمیخواست فارسی پاک میشد
زیر تیغ زمان ما شکست نخوردیم از تازی
چون یه ملت بودیم با زبانی سرفرازی
پهلوونا ، شاها اینا فقط چهارتا اسم نیست
اینا رگو ریشمونه تا وقتی نفسی نیست
ما حافظ نوریم نبینم تو دلت ترسی
رگ به رگ جوشیده عشق « ابهت پارسی »

کورس
ایران ، مهد شیران ، ایرانم
ای نامت جاویدان ، ایرانم

ایران ، مهد شیران ، ایرانم
ای نامت جاویدان ، ایرانم