تاج دو عالم به سرم، تا تویی مولای من
جان به فدای تو کنم، سرور و آقای من

در غم تو سینه زنان، گریه کنم تا سحر
خاک دو عالم به سرم، گریه ندارد اثر

غربت زینب، غم عباس و لب اصغرت
از غم تو گریه کنم یا علی اکبرت

هر چه بگویم ز غمت، پیش تو شرمنده ام
پا به رکابت نشدم، من که سر افکنده ام

من که سر افکنده ام

بر سر نیزه، سر تو قصه ی دل دادگیست
در غم تو مردن و بیچاره شدن، زندگیست

کاش که بودم سپر نیزه ی دشمن شوم
کاش که میشد به رهت ، بی سر و بی تن شوم

محشر عالم شده ای، دل چه کند با غمت؟
در صف کربلا روم، در پی یک مرحمت
غربت زینب، غم عباس و لب اصغرت
از غم تو گریه کنم یا علی اکبرت

هر چه بگویم ز غمت، پیش تو شرمنده ام
پا به رکابت نشدم، من که سر افکنده ام

من که سر افکنده ام