نَگَم چی دیدَم
که مو سِفیدَم
آخ...
چِقَدَر تو کوچِه ها
هَمراهِ مادَرَم دَویدَم


چِهرِه یِ زَردَم
دَستایِ سَردَم

رویِ خاک دُنبالِ گوشوارَش بودَم
پِیدا نَکَردَم...


وای، غرور واسَم نَزاشتَن
جِلو مَن رو چادُرِش هِی پا میزاشتَن

اومَدم کُمَک کُنَم بِهِش نَزاشتَن
اومَدم کُمَک کُنَم بِهِش نَزاشتَن


دیگه پا نَشُد
یه جوري مادَرَم و زَدَن
که مِثلِ قَبلَنا نَشُد

دیگه پا نَشُد...


آخ چِقَد صِدا زَدَم
یکی کُمَک کُنِه بِه ما نَشُد

آخ چِقَد صِدا زَدَم
یکی کُمَک کُنِه بِه ما نَشُد...


ضَربِ پا زَدَن
مادَرَم مَشغولِ صُحبَت بود
که اینا بی هَوا زَدَن

ضَربِ پا زَدَن


مادَرِ جَوونِ مَن رو
بِمیرَم تو کوچِه ها زَدَن

ضَربِ پا زَدَن


اِی وایِ مَن
اِی وایِ مَن

اِی وایِ مَن...
اِی وایِ مَن...