رفتی هرچی خاطرس بردی توک واقعا مردی
بگو دنیای هست اصن انور یاکع قصه اس دو ب شک موندیم
ماکه اشهدو خیلی وقت خوندیم اگ زنده ایم   بی کفن موندیم
ما لایق مردنیم ارزشه زنده رو قدع یع مرده رسوندیم
پره اقده ام تو چشام غمه !  تاک زنده ای بد میگن همه
چرا وقتی ک میمیری هرچق تعریفه خوبیتو میکنن کمه
چشا خیسو گردنا خمه کاشکی فایده داشت عمو یه نمه
دارن مجلسو گرم میکنن همه مرده پرستا جمعشون جمعه
تویه غمها تکو تنها  هرچی جمع کردیم شده منها  ضربدر زخم ها  تقسیم مغز ها چشامون باز بود  خواب بودیم اما
غمه امروز فکرع فردا شبت گوه تراز دیشبه ابرا سیاهو تارن بی خابی هربار میکشه لشتو کنجیه دیوار

زده ریشه توی قلبم پر اقده او کینو دردم دییید تویه ناموسه اشناها کردم هیچی ندارا  پشت سرم حاشیه سازی مکیردن
مث لته خونی رو بندن نصفیا دختراشو جکوجندن  مرداشون هول بعد پی حاشیه سازی میگردن
دیگ خستم از هرچی ک دوسته هرچی ک یاره
همه ظاهرن ادمن  اما اون رویع دیگ شون   اژدها ماره
دیگ خستم از هرچی ک خوبع ک ریا کارع
کار خیرشون جلب توجه اس اون رویه خوبه شون  ت  تو چشه عامه دیگ خستم از هرچی  ک دوده هرچی ک بوده میخام فراموش کنم اما زخمه زبوناشون رو دلم مونده
میخام بخششو یاد بگیرم ولی کینه ها تو دلم خرباری کوته
یه روز پیلع رو میشکافم میپرم واسه پرواز زخماتون بهترین تجربه بوده
کوروس( ۱)

اینا دوسی شون دوستیه خرسه از رو غریزه اس دوسی شون مثه
   مثه دوستیه برهو گرگه گشنع میشن میشی لقمه تو قصه
کمی  بگذره میفهمی پشت خاهات بدترین دشمنه پش سرت بودن
اگ ضعفتو میدونن میزنن شک نکن یه روزی دم پرت بودن
اگ مالتو میبرن میخورن سفره ک پهن میشد یکسره بودن
کسی نیس جز قومای خیشت گربه صفت ترین  ناسره بودن
اصن قاننو تفسره ماده رو رو وللش زود بگو جرمای بنده رو
بدید حکمو بشکونن دستامو  بی نمک بودنم میاره خنده رو
بهم وصل کنید نخ های کنده رو دریابید احواله ادمع زنده رو
یه روز میبینین بین تون نیس دیگ داغشو میزارع میچاقه دنده رو
حالا صد بزن تو سرت گریه کن گریه چه حاصل؟ فکر یع چاره کن 
بیا بشکونیم بت هارو توبه کن چوب های طاوتو خرجه یه کلبه کن
بیا ذاتتو بی شیله پیله کن مسیحه غصه شو سهرابو زنده کن
بیا قصه رو نوع بنویسمو قصه سهرابو نوشدارو پاره کن
کوروس( ۲)